Tym samym mam nadzieję, że uda mi się teraz więcej pisać również po angielsku.

var @string = "lalalala"

Żadnego sensownego zastosowania czegoś takiego nie widzę;)

Jednak w przeciwieństwie do PHP C# nie pozwala na zmianę wartości danej kolekcji w tejże pętli.

I tak wygląda na przykład słowo „programistka”:

lub

Pula liter jest dość spora.
A najbardziej spodobało mi się to:

Zapomniałabym… Adres strony to: Web 2.0 Write

Podobnie jak w PHP do którego „luzu” się przyzwyczaiłam przez ostatnie lata, w C# nie muszę się przejmować rozmiarem tablic:) Generalnie wygląda to tak, że pakujemy sobie do tablicy to co trzeba, a następnie możemy pobrać rozmiar tablicy, którą w ten sposób otrzymaliśmy.

Przykład deklaracji tablicy:

int[] NazwaTablicy;

Oczywiście zamiast int może być dowolna nazwa typu – czy to wbudowanego czy zdefiniowanego przez użytkownika.
Przypisywanie danych do tablic odbywa się raczej standardowo poprzez użycie nawiasów kwadratowych. Z kolei pobranie rozmiaru tablicy wygląda następująco:

NazwaTablicy.length;

Pierwsza nowa dla mnie rzecz jaka spodobała mi się w C# to możliwość uniknięcia maskowania znaków specjalnych w stringach. W C/C++ string, który zawiera znaki specjalne (backslash, nowa linia) musi jednocześnie zawierać też znaki maskujące – backslash.

Przykładowo:

cout << "Przykład na użycie escape'owania: C:\\Folder1\\Folder2\\file1.txt";

Żeby móc wyświetlić backslash w środku tego stringa musieliśmy go zamaskować.
Tymczasem w C# wystarczyłoby dodać przed stringiem znak małpki – @.

Przykładowo:

Console.Writeline(@"Przykład na użycie escape'owania: C:\Folder1\Folder2\file1.txt");

Rozwiązanie zastosowane w C# jest bardzo wygodne, ponieważ sprawia, że nie musimy się martwić o to, co zawiera dany string:)

• zmieniłam miejsce zamieszkania wracając tym samym z Warszawy do Krakowa
• zmieniłam miejsce pracy z MRM Worldwide na Making Waves
• zmieniłam… nie akurat już nie miejsce, ale technologię w jakiej na co dzień będę pracować z PHP na ASP.NET i C#, co sprawia że spełnia się mój zawodowy plan o ciągłym rozwoju:)

• największą wagę (1000) mają selektory znajdujące się jako atrybut we właściwości style danego elementu, np.:

  <span style="color: green;">Zielony tekst</span>

• kolejne (waga 100) są identyfikatory elementów, np.:

  #kontener
  {
      background-color:yellow;
  }

• następne w kolejce (waga 10) są nazwy klas, atrybutów i pseudoklas, np.

  .zielona_klasa
  {
      color: green;
  }
  a:link
  {
      text-decoration:underline;
  }

• Ostatnie, najmniej liczące się (dosłownie;) – waga 1) to elementy i pseudoelementy, np.:

  <img alt="" />

  :after

Dla lepszego zrozumienia przejrzyjmy parę przykładów obliczania specificity:

1. #left_column div
   {
       border: solid 1px;
   }

   Mamy tutaj jeden identyfikator (100) i jeden element (1), co w sumie (100+1) daje nam specificity na poziomie 101.

2. Weźmy przykład cssów które nieraz potrafią nieźle namieszać. Mianowicie jeśli z jakiś przyczyn część definicji mamy w zewnętrznym pliku css, a część inline w kodzie HTML. Przykładowo, w cssie mamy coś takiego:

   #menu
   {
      border:solid 1px;
      background-color: green;
   }

   natomiast w pliku html coś takiego:

   <div id="menu" style="background-color: blue">[tutaj menu bedzie]</div>

   Mamy więc 1000 za styl inline oraz 100 za identyfikator. Co w sumie daje 1100.

W ostatnim przykładzie nasuwa się nam pewna kwestia. Mianowicie jakiego koloru w efekcie będzie tło tego menu? Niebieskie czy zielone?
Odpowiedź brzmi niebieskie. Powodem tego jest kolejna rzecz odgrywająca ważną rolę w specificity – jedne elementy są ważniejsze niż inne. I tak kiedy mamy style zdefiniowane inline, nadpisują one wszystkie inne poprzedzające je (czy to zawarte w identyfikatorach, czy klasach czy elementach). W kwestii dalszej hierarchii: style zdefiniowane w identyfikatorach są ważniejsze niż style zdefiniowane w klasach, a te z kolei są ważniejsze niż te zdefiniowane w elementach. Oto prosta ilustracja:

/*** domyślnie tło dokumentu będzie białe a wszystkie czcionki ustawiamy na Verdanę w rozmiarze 10px ***/
body
{
    font-size: 10px;
    font-family: Verdana;
    background-color: #FFF;
}
/*** jednak chcielibyśmy, żeby header naszej strony był wyróżniony odpowiednią czcionką ***/
#h1
{
    font-size: 19px;
    font-weight: bold;
}
/*** niektóre elementy będą dodatkowo pisane kursywą ***/
.italic
{
    font-weight: normal;
    font-style: italic;
}

<h1>Tekst headera</h1>
<div class="italic" style="background-color: yellow">Jakiś tekst pisany kursywą</div></h1>

Co się z tym stanie?
Dokument wstępnie miał ustawione tło na białe, czcionkę na Verdanę w rozmiarze 10px. Jednak już na wstępie, gdy pojawia się header (h1) zmienia się rozmiar czcionki oraz zostaje ona pogrubiona. Tak więc style identyfikatora nadpisały style elementu. Z kolei div znajdujący się w headerze ma przypisany styl inline, który zmienia tło tegoż elementu nadpisując kolejną właściwość ustawioną w body. Ktoś jeszcze mógłby się zastanawiać… przecież Verdana 10 i białe tło zostały ustawiona na elemencie body, a nie div. Przypominam o dziedziczeniu:) W końcu to cascading style sheets. Jeśli nie ustawimy inaczej to styl przypisany naszemu divowi jest identyczny jak ten, który został nadany body, ponieważ body jest przodkiem diva;)
Parę rzeczy o których warto pamiętać jeśli chodzi o specificity:

• jeśli dany element definiują różne grupy selektorów to ta, która ma większą specificity zadziała
• jeśli te grupy selektorów mają tą samą specificity, wówczas zadziała ta która została zdefiniowana jako ostatnia

I jeszcze link do kalkulatora specificity – Kalkulator